Wat hebben zij meer dan ik ? In de tijdschriften zien aanstaande moeders er onveranderlijk stralend en aantrekkelijk uit, goed in hun vel met een alleraardigst koket buikje, dat discreet benadrukt wordt door een lendenband ?

Ik ben amper in mijn twaalfde zwangerschapsweek. Mijn voeten en benen zijn gezwollen. Ik ben al zeven kilo [1] bijgekomen. Mijn kapsel hangt er slap bij en mijn ogen staan dof. Ik lijk in niets op de blitse creaturen in hun lycra minijurk die zelfs hoogzwanger ultra-efficiënt blijven op het werk en die met hun ontroerende rondingen bij de toekomstige vader tegelijk vertederend en verleidelijk overkomen. Ik kan in de verste verte niet tippen aan deze glossy aansporing om het landelijk geboortecijfer op te drijven.

Als mijn man Mark omstreeks 18.30 uur van het werk thuis komt, vindt hij in zijn woonkamer geen sekssymbool dat roze babysokjes aan het breien is. Hij vindt een uitgebluste aanstaande moeder terug, onderuit gezakt op de zitbank, de benen ondersteund met een kussen om problemen met spataders [2] te voorkomen. De schoenen met hoge hakken [3] heb ik diep in de kast weggemoffeld. Mijn opgezwollen voeten verdragen enkel nog vormeloze pantoffels. Om mijn verleidingskunsten te bewonderen, moet mijn man over een maand of zes maar eens terugkomen.

Op het werk is het hetzelfde liedje. "Dat is pas goed nieuws. Van harte gefeliciteerd", zegt de Big Boss. Geen ogenblik kwam het bij hem op dat mijn zwangerschap wel eens iets anders kon zijn dan negen maanden van ononderbroken gelukzaligheid. Sinds drie weken weet ik alles van ochtendmisselijkheid. Als ik ’s ochtends op het werk kom, zit mijn maag volkomen in de knoop, alsof ik zopas een Kanaalovertocht bij zwaar weer achter de rug heb. En in de namiddag, na de lunch, krijg ik een onbedwingbare drang om een dutje te doen.

Zou het er ooit van komen, dat uitgeputte aanstaande moeders recht krijgen op een siësta na de lunch? Ik betwijfel het. Wij leven in de generatie van Super-Woman. Het zou trouwens weinig helpen als ik aan de Boss zou opbiechten hoe ik mij werkelijk voel : bij zijn privé-secretaresse zijn de vliezen spontaan gebroken, toen zij een dossier naar de vergaderzaal bracht!

Begrijp me niet verkeerd. Ik ben 30 en met mijn beloftevolle zeven kilo buik, voel ik mij de gelukkigste vrouw ter wereld. We leven trouwens in een heerlijke tijd, waarin het mogelijk is om op een scherm zijn toekomstige kroost te bewonderen.

Op de beeldkwaliteit is er wel één en ander aan te merken. Het heeft meer weg van wat de openbare zender tussen twee uur en vijf uur ’s nachts biedt : sneeuw, niets dan sneeuw. Maar met wat goede wil, zie je op het scherm toch de omtrekken van een beminnelijk drie centimeter lang dikkopje dat alle hoop van de wereld in zich draagt. Een waar mirakel, live uitgezonden voor een vertederd publiek : de toekomstige vader, die mijn hand vasthoudt en een dertigjarige vrouw die haar hart al verloren heeft aan het kind dat moet komen. En dat binnen zo’n 24 weken zijn eerste kreet zal laten horen.

Dit is wellicht het belangrijkste ogenblik sinds de eerste mens op de maan. Als ik eraan denk, kan mijn vreugde niet op. Het doet me vergeten dat de jeugd van vandaag het vertikt om op de bus hun zitplaats aan een zwangere vrouw af te staan. En dat zwangere vrouwen in een ver verleden voorrang kregen aan de kassa van het grootwarenhuis.

Met spanning wacht ik op het goddelijke ogenblik dat ik de eerste trap zal voelen van dat kleine mensje in mij. Voor ons beider welzijn, veroorloof ik mij allerlei kleine grillen. De "grillen van de zwangere vrouw" zijn uitgevonden om eraan te voldoen. Zalig is dat. Sommigen doen het chic, met oesters en kaviaar. Ik hou het bij hutsepot in blik. Dat ligt meer in mijn aard. Hutsepot in het midden van augustus ? So what ?

In de overtuiging dat mijn geliefde foetus door het vruchtwater heen geluiden kan horen, laat ik hem meegenieten van mijn lievelings-CD’s. Het zou toch spijtig als hij dit tijderdrijf zou moeten missen, dat hem moet voorbereiden op de wondere wereld van de muzikale harmonie. Al bij al is het leven in de baarmoeder nogal eentonig. Het enige dat hij verondersteld is te doen, is groeien. Maar tegelijk vraag ik mij af wat hij liefst hoort. Geeft hij de voorkeur aan Mozart, de Beatles of Eros Ramazotti?

• Andere artikels:
• Hoofdstuk 20: Mijn kind, schoon kind
• Hoofdstuk 19: Levensvragen
• Hoofdstuk 18: Oppassen geblazen
• Hoodstuk 17: Wat kunnen mensen toch naïef zijn
• Hoofdstuk 16: De man met de ijskoude stethoscoop
• Hoofdstuk 15: Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...
• Hoofdstuk 14: Welkom bij de club
• Hoofdstuk 13: De blijde intrede
• Hoofdstuk 12: Geknipt
• Hoofdstuk 11: Muiterij
• Hoofdstuk 10: De Baby Blues
• Hoofdstuk 9: Overwinning in de tweede ronde
• Hoofdstuk 8: Het rampenplan
• Hoofdstuk 7: Code BB
• Hoofdstuk 6: Shopping
• Hoofdstuk 5: Een zaak voor twee
• Hoofdstuk 4: Het gouden tijdperk
• Hoofdstuk 3: ’Alleluja!’
• Hoofdstuk 2: ’Schat, het is weer eens je moeder aan de telefoon!’
• Hoofdstuk 1: Humeur en hutsepot