• Hoofdstuk 20: Mijn kind, schoon kind
• Hoofdstuk 19: Levensvragen
• Hoofdstuk 18: Oppassen geblazen
• Hoodstuk 17: Wat kunnen mensen toch naïef zijn
• Hoofdstuk 16: De man met de ijskoude stethoscoop
• Hoofdstuk 15: Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...
• Hoofdstuk 14: Welkom bij de club
• Hoofdstuk 13: De blijde intrede
• Hoofdstuk 12: Geknipt
• Hoofdstuk 11: Muiterij

Kunnen ze mij nu echt niet even met rust laten? Marks tante met haar paardenlach en haar 750 gram pralines. Beseft zij niet hoeveel kilo’s ik tijdens de zwangerschap bijgekomen ben? En hoeveel kilo’s er opnieuw af moeten? Mijn neef Pieter komt met zijn vier kinderen tussen 1 tot 5 jaar op bezoek. Is hij zo kort van geheugen dat hij vergeten is dat een kraamvrouw rust nodig heeft? En de lieve schoonmoeder, die alle dagen van 10 tot 16 uur langskomt en die mij al die tijd teistert met de eindeloze conversaties waar zij alleen de kunst van verstaat. Ben ik echt verplicht om te antwoorden, terwijl ik alleen maar rust wil? Uiteraard heb ik tijdens de zwangerschap alles gelezen over de Baby-Blues [1]. Toen leek het mij totaal ongepast dat een moeder zich depressief kan voelen nadat zij het belangrijkste moment in een vrouwenleven heeft meegemaak. Ik had ongelijk.

Martine, die het veertiende knuffeldier meebrengt dat Schattebol in de eerste drie dagen van zijn bestaan gekregen heeft, zit natuurlijk niet om een verklaring verlegen : "nu pas begint het echte volwassen leven, met alle verantwoordelijkheden die dat met zich meebrengt", orakelt zij. Tegelijk houdt zij mij een exemplaar voor van de "Mythe van de slechte moeder". door Jane Swigart, een werk dat geheel aan de existentiële angsten van de jonge moeder gewijd is. Wie zich een onverbeterlijke optimist waant, moet beslist dit boek lezen. Na deze lectuur zal hij of zij beseffen dat de onverstoorbaarheid van een gelukkige aard iets zeer relatief is.

Ik kijk vertederd naar de slapende Schattebol. Over een kwartier moet ik hem opnieuw aanleggen. In zijn prille bestaan wordt niets aan het toeval overgelaten. Alles wordt genoteerd op een fiche onder plastiek op de zijkant van zijn wiegje: de kwaliteit van de stoelgang, de frequentie en de hoeveelheid van zijn oprispingen (op mijn zijden pyjama), zijn lichaamstemperatuur, de uren van de maaltijden. Borstvoeding [2] is een intensieve bezigheid. Door de stuwing zijn mijn borsten opgezwollen en pijnlijk. Maar ik hou vol. Al wat ik wens, is dat men mij de baby op een relatief rustige manier laat voeden. Met kinderverzorgsters die om de haverklap hun hoofd binnensteken, de telefoontjes, de (sadistische) kinesiste die nu al met de reëducatie van de bekkenbodem wil beginnen en de onverwachte bezoekers, is het geen lachertje.

Gisteren heb ik zelfs de eer en het genoegen gehad zijne majesteit de Big Boss op bezoek te krijgen. Hij had een boeket gele rozen bij dat hij op mijn bed legde (er is geen lege vaas meer. Met alle boeketten die ik gekregen heb, lijkt mijn kamer meer op een bijhuis van Interflora). Hij deed heel erg zijn best om te doen alsof hij helemaal niet merkte dat hij Schattebol midden in een gastronomisch festijn had gestoord. Iedere bezoeker aan de kraamkliniek laat zich tot het spel van de 7 gelijkenissen [3] verleiden. Kwestie van het gesprek op gang te houden. Dat is telkens weer een spannend ogenblik voor de vader, die onveranderlijk meent dat zijn zoon op hem lijkt, en voor de moeder, die er geen ogenblik aan twijfelt dat zij een uniek exemplaar op de wereld heeft gezet. De onweerstaanbare Schattebol zou de neus hebben van oom George, de glimlach van tante Aline, de kin van de neef van Stijn en de ogen van mijn schoonmoeder. Zonder te spreken van de oren van nichtje Carla, die nu in Canada woont. Als dat allemaal waar is, dan kunnen wij in afwachting van de hoognodige plastische ingreep beter naar een onbewoond eiland uitwijken.