• Hoofdstuk 20: Mijn kind, schoon kind
• Hoofdstuk 19: Levensvragen
• Hoofdstuk 18: Oppassen geblazen
• Hoodstuk 17: Wat kunnen mensen toch naïef zijn
• Hoofdstuk 16: De man met de ijskoude stethoscoop
• Hoofdstuk 15: Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...
• Hoofdstuk 14: Welkom bij de club
• Hoofdstuk 13: De blijde intrede
• Hoofdstuk 12: Geknipt
• Hoofdstuk 11: Muiterij

Het eerste streefdoel van een boreling is zijn geboortegewicht herwinnen. Tijdens de eerste levensdagen vermagert de baby [1] immers een beetje. Dat gewichtsverlies terug goedmaken is een noodzakelijke voorwaarde om het ziekenhuis te mogen verlaten.

Naast de productie van kwaliteitsmelk heeft de jonge moeder nog een andere bezigheid: herstellen van de knip. Tegenwoordig is een zogenaamde ’episiotomie’ op het ogenblik dat de kleine zijn neus in de open lucht steekt, heel gewoon geworden. In zoverre dat de knip een vast gespreksonderwerp is geworden als twee pas bevallen vrouwen een babbeltje slaan. Hoe groot is de uwe ? Hoeveel hechtingen zitten erin ?

Mannen zonder bevallingservaring hoeven echt niet geschokt te zijn als zij twee vrouwen honderduit over de intiemste delen van hun anatomie horen spreken. Na een bevalling ten aanschouwe van een gynaecoloog, twee vroedvrouwen, een anesthesist en een handvol stagiairs, is het natuurlijke schaamtegevoel een beetje afgestompt. Deze mannen hoeven evenmin verwonderd te zijn als dezelfde jonge moeders de eerste week na de bevalling alleen nog op grote reddingsboeien willen zitten. Het gaat hier geenszins om post-partum fantasmen die enkel door intensieve psychotherapie kunnen verholpen worden. Dit is gewoonweg de enige manier waarop "geknipte" vrouwen zich in zittende positie kunnen handhaven.

Tijdens de komende maanden zullen de brave echtgenoten nog meer van slag geraken. Maar ze moeten geduldig zijn. Voortaan delen zij hun leven met een gecultiveerde, geciviliseerde jonge vrouw die alleen aan de toekomst denkt. En de toekomst dat is het kleine joch dat alle aandacht voor zich opeist. Minstens drie maanden lang wordt de man ’s avonds verwelkomd met een uitgebreid nieuwsbulletin over het wedervaren van Schattebol. Een gezellig etentje met twee kan nog wel. Maar de babyfoon krijgt een centrale plaats op tafel. En bij het kleinste geluidje vliegt moederlief naar baby’s kamer. Aan de telefoon kan zij met gelijkgestemde jonge moeders urenlange uiteenzettingen houden over het "Vergelijkend Onderzoek van Oxyplastine versus Alloplastine in de Strijd tegen luiereczeem [2].

Later vindt zij het heel gewoon om de ganse nacht met baby in de kangoeroezak [3], door het huis te dwalen, "want dat is de enige manier om hem te doen inslapen". Zij zal met veel liefde speciaal biologisch gekweekte worteltjes schoonmaken en mals stomen en kinderkleedjes stijven en strijken, terwijl manlief het met Bistro Diner en half-tot niet-gestreken overhemden moet stellen. Naar verluidt krijgen sommige mannen daardoor de indruk dat ze er niet meer echt bijhoren. Dat wordt wellicht bedoeld met de "vaderlijke baby-blues" waarvan sinds kort in de vrouwenmagazines veel sprake is.