• Hoofdstuk 20: Mijn kind, schoon kind
• Hoofdstuk 19: Levensvragen
• Hoofdstuk 18: Oppassen geblazen
• Hoodstuk 17: Wat kunnen mensen toch naïef zijn
• Hoofdstuk 16: De man met de ijskoude stethoscoop
• Hoofdstuk 15: Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...
• Hoofdstuk 14: Welkom bij de club
• Hoofdstuk 13: De blijde intrede
• Hoofdstuk 12: Geknipt
• Hoofdstuk 11: Muiterij

Vanmorgen keek ik toevallig in de spiegel. Ken ik dat vreemde schepsel in die vormeloze pyjama met die wallen onder haar ogen en dat warrige kapsel? Steven is nu al twee maanden oud. Twee maanden lang heb ik geen maquillage, geen pincet, geen haarlak... meer aangeraakt. Al mijn aandacht gaat naar mijn dierbare engel: zijn hoofdje wassen met ultrazachte babyshampoo, zijn beentjes masseren met amandelolie, zijn billetjes poederen met een geparfumeerd talkpoeder. Voor hem spring ik kwistig om met toiletwater en badolie met lavendel en zonnebloem... Zijn garderobe heeft een fortuin gekost en wordt piekfijn onderhouden met een speciale wasverzachter, die naar oranjebloesem ruikt.

’t Is net alsof Schattebol uit een doosje komt. Maar zijn mama is niet om aan te zien. Wanneer zal ze eindelijk opnieuw in haar geliefde jeans kunnen ? We zullen er eens meteen aan beginnen. Op slag telefoneer ik naar mijn schoonmoeder. "Of zij even op Schattebol wil passen terwijl ik naar de kapper ben". En ik ga vandaag nog op dieet. Papa moet maar meedoen. Want hij zit ook nog altijd met zijn overtollige "zwangerschapskilo’s" [1].

Intussen krijgen we nog altijd allerlei belangstellende bezoekers over de vloer. Aan de stroom van goedbedoelde, maar inspiratieloze commentaren komt evenmin een eind. Wij hebben nu al 27 stemmen voor "helemaal zijn moeder" tegen 31 voor "helemaal zijn vader". Twee stemmen ten gunste van een vage gelijkenis met Winston Churchill, één voor de postbode (hahaha, goeie mop van Karel, de onbehouwen vriend uit Mark’s soldatentijd) en 18 onbeslisten.

Peter, meter, ooms, tantes, neven... als zij aanbellen hebben ze allen datzelfde samenzweerderslachje en houden ze onveranderlijk één hand achter de rug verstopt. Weer een verrassing voor Steven: mobiles met plastieken krokodillen, beertjes in alle formaten en kleuren, slabbetjes van de ninja-turtles... waar moeten we dat allemaal kwijt? En over twee maanden is het Kerstmis!

Al deze geschenken laten Steven Siberisch koud. En nochtans zijn ze precies bedoeld om bij de kleine man een eerste teken van herkenning uit te lokken, een reactie op de omgeving, een eerste poging tot communicatie met de medemens, kortom, zijn eerste glimlach [2].

Dat zij hem maar onder de kin kriebelen, of groteske grimassen maken, of zich uitsloven door met dwaze stukken speelgoed te molenwieken... de eerste glimlach van Steven zal voor zijn mama zijn. Liefst op een zondag, op een rustig ogenblik kort na de middag. De gespecialiseerde handboeken doen deze eerste glimlach af als "glimlachen voor de engeltjes". Droeve geesten die zoiets beweren. Die glimlach was duidelijk voor mij bedoeld! Engeltjes hebben in onze woonkamer niets te zoeken.