• Hoofdstuk 20: Mijn kind, schoon kind
• Hoofdstuk 19: Levensvragen
• Hoofdstuk 18: Oppassen geblazen
• Hoodstuk 17: Wat kunnen mensen toch naïef zijn
• Hoofdstuk 16: De man met de ijskoude stethoscoop
• Hoofdstuk 15: Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...
• Hoofdstuk 14: Welkom bij de club
• Hoofdstuk 13: De blijde intrede
• Hoofdstuk 12: Geknipt
• Hoofdstuk 11: Muiterij

Tijdens de eerste levensmaanden, moeten we om de zoveel weken naar de kinderarts [1]. Maar geen moeder ter wereld zal mij tegenspreken als ik hier beweer dat dit bezoek telkens weer tot bange momenten leidt. Over een paar maanden, als het kind pas goed aan den lijve ondervonden heeft wat dit heerschap met hem voorheeft (spuitjes geven, beluisteren met een koude metalen stethoscoop, mondje openwrikken met een houten latje, trechtertjes in de oortjes steken...) zal het allemaal nog erger worden. Toegegeven, een aantal van deze kinder-specialisten hebben uiteindelijk toch hun witte beulenjas geruild voor een incognito kledij. Maar toch!

Als we echt eerlijk zijn, moeten we evenwel toegeven dat wijzelf nog het meest bang zijn. Wij houden ongerust de adem in als hij onze Schattebol in een netje legt om hem te wegen. En wij kunnen de waterlanders amper bedwingen als het ogenblik nadert dat de vlijmscherpe naald de kleine blanke billetjes zonder medelijden binnendringt. Op dat moment geeft Steven luidkeels lucht aan zijn ongenoegen. Maar op zijn leeftijd is hij even later alles al terug vergeten.

Tegenover deze man van de wetenschap die ons allerlei vragen stelt en ons terloops, wellicht zonder dat goed te beseffen, met schuldgevoelens opzadelt, voelen wij ons heel klein. De laatste drie weken is de baby amper bijgekomen: schort er misschien wat aan mijn melk? Zijn neusje zit een beetje dicht: heb ik hem gisteren namiddag tijdens de wandeling misschien niet goed toegedekt? Dokter, U moet er geen doekjes om winden: zeg mij rechtuit wat ik fout heb gedaan. De pediater is echter een pragmatisch man: "dit is een pracht van een baby. Hij is wel een klein beetje verkouden. Doe maar een paar druppeltjes fysiologisch vocht in ieder neusgaatje."

Gelukkig zijn de kinderlozen die niet weten wat fysiologisch vocht is. Dat is gewoon water met wat zout erin. En zout, dat prikkelt in de neus. Denk maar aan die keer dat je tijdens het zwemmen zeewater in de neus hebt gehad.

Om baby’s neusgaatjes schoon te maken, werd een speciaal marteltuig ontworpen : een rubberen peertje waarmee men de ongewenste neusinhoud kan opzuigen. Aansluitend daarop moeten in elk neusgat een paar druppels van dat fameuze vocht gedruppeld worden. Dit pijnlijke scenario wordt drie tot vier keer per dag herhaald, en dit net zolang de baby verkouden blijft. Normaal raakt een baby zeven of acht keer per jaar verkouden. Waarop de vraag rijst vanaf welke leeftijd een gemiddeld kind, dat over normale lichamelijke en geestelijke vermogens beschikt, zonder hulp van derden kan snuiten. Antwoord: vanaf de leeftijd van vijf jaar.