• Hoofdstuk 20: Mijn kind, schoon kind
• Hoofdstuk 19: Levensvragen
• Hoofdstuk 18: Oppassen geblazen
• Hoodstuk 17: Wat kunnen mensen toch naïef zijn
• Hoofdstuk 16: De man met de ijskoude stethoscoop
• Hoofdstuk 15: Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...
• Hoofdstuk 14: Welkom bij de club
• Hoofdstuk 13: De blijde intrede
• Hoofdstuk 12: Geknipt
• Hoofdstuk 11: Muiterij

Nog voor ik goed en wel zwanger was, hebben wij tientallen kinderkribbes [1] bezocht. Kleine en grote. Private en openbare. Met en zonder tuin. Sommige met een twintigtal luidruchtige dreumesen die onderling voor het karige speelgoed vochten. Andere met slechts vijf of zes broekventjes die gelukzalig in hun stoeltje zaten te wippen. Mark bekeek alles met een doorgrondende blik en nam druk nota’s, als was hij een inspecteur van Kind en Gezin.

En terwijl Mark zich met de materiële pro’s en contra’s bezighield, concentreerde ik mij op de menselijke factor. Nee maar, die kinderjuf had nu net hetzelfde valse lachje als mijn onderwijzeres in het eerste leerjaar. Die zou er zeker haar hand niet voor omdraaien om baby’s die per toeval hun bordje omstoten eens flink door elkaar te schudden. En die andere daar, met haar grote bril. Dat ziet er ook geen gemakkelijk mens uit. En die jonge kortgeknipte freule, is nogal onbehouwen in haar bewegingen. Daar houden de baby’s vast en zeker blauwe plekken aan over.

Uiteindelijk hebben wij gekozen voor een kinderkribbe bij een kinderverzorgster van Italiaanse afkomst. Een goedlachse "mama" met vertrouwenwekkende, brede heupen. Achteraf bekeken, hebben wij een goede keuze gemaakt. Steven is dol op haar. In zoverre dat hij ’s ochtends al van ver zijn armpjes naar haar uitsteekt. En ’s avonds huilend afscheid neemt. Hoe komt het toch dat al die kindjes zo graag bij haar zijn? Heeft het iets met deegwaren te maken? Met Italiaanse wiegeliedjes? Wat heeft zij meer dan wij, de "echte" mama’s die ons de hele dag lang uitsloven om voor onszelf en onze kroost kost en inwoon te verdienen... Hoe zegt u? Een ondertoon van jaloezie? Kom nou...