• Hoofdstuk 20: Mijn kind, schoon kind
• Hoofdstuk 19: Levensvragen
• Hoofdstuk 18: Oppassen geblazen
• Hoodstuk 17: Wat kunnen mensen toch naïef zijn
• Hoofdstuk 16: De man met de ijskoude stethoscoop
• Hoofdstuk 15: Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...
• Hoofdstuk 14: Welkom bij de club
• Hoofdstuk 13: De blijde intrede
• Hoofdstuk 12: Geknipt
• Hoofdstuk 11: Muiterij

" ’t Is toch wel vreemd dat je zoontje geen knuffeldier [1], heeft", merkt Martine op, halverwege mijn komkommersla met "light" mayonaise (voor mijn jongemeisjesmaatje 38, moet ik nog zo’n 3 centimeter kwijt zien te raken). "Ik wil je niet ongerust maken, maar op 5 maanden hebben alle baby’s een knuffeldier. Dat is een noodzakelijk overgangsobject, snap je? Een soort ersatz-moeder die hen een houvast biedt voor het geval de echte moeder niet in de buurt is."

Mogelijk. Maar wat kan ik daar aan verhelpen! Ik heb alles geprobeerd. Tot ouwe voddepoppen en kaalgeplukte pluche beren toe. Het is namelijk bekend dat afdankertjes vaak het meeste kans maken om het tot geliefkoosde knuffel te brengen. Uit pure wanhoop heb ik hem zelfs mijn chique Hermes-sjaal voorgesteld, die ik voor de gelegenheid een extra beurt had gegeven met mijn duurste parfum. Het zou immers kunnen dat mijn Steven alleen op luxeknuffels valt. Maar niks hoor. Mijn jongetje blijft wispelturig. Daarnet was Piet Konijn nog favoriet. Maar inmiddels is Langoor blijkbaar in ongenade gevallen en heeft hij moeten plaatsruimen voor Mickey. Maar kom, wij gaan daar geen drama van maken. Waar ik mij daarentegen des te meer zorgen in maak, is het tegendraadse gedrag van mijn kleine lieveling. Hij vindt er een duivels genoegen in om precies het omgekeerde te doen van wat van hem wordt verwacht. Bij voorkeur als ik hem ’s ochtends tussen 7.45 en 8 uur probeer aan te kleden. Zijn techniek heeft een hoge mate van perfectie bereikt. Hij kan zodanig tegenspartelen dat elke poging om één van zijn ledematen in de overeenkomstige mouw of pijp te wurmen met een sisser afloopt. En als dat buiten verwachting toch lukt, dan wordt arm of been er binnen de kortste keren terug uitgetrokken, terwijl hij van de gelegenheid gebruik maakt om zijn kleren in een knoop te leggen. Uiteindelijk haal ik toch de overhand, maar gemakkelijk is anders.

Mark kan daar ook van meespreken. Zo’n kwartiertje later is Steven alweer op krachten gekomen. En dat laat hij duidelijk voelen als Mark hem in het autostoeltje, wil vastsjorren. Steven houdt zich dan zo stijf mogelijk, armen en benen wijd uiteen gespreid, zodat het onmogelijk wordt om de gordel dicht te klikken.

Ik hou deze details echter wijselijk voor mezelf. Als Martine dat te weten komt, is ze in staat een 2 uur lange uiteenzetting te houden met bijbehorende gastoptredens van allerlei gekende en minder gekende goden in de kinderpsychologie. Zo las ik eens dat elke onoplettendheid die een ouder tijdens de eerste zes levensjaren begaat, onuitwisbaar in het geheugen van het kind wordt gegrift en zo tot levenslange trauma’s leidt. Je zou voor minder een neurotische moeder worden.