• Hoofdstuk 20: Mijn kind, schoon kind
• Hoofdstuk 19: Levensvragen
• Hoofdstuk 18: Oppassen geblazen
• Hoodstuk 17: Wat kunnen mensen toch naïef zijn
• Hoofdstuk 16: De man met de ijskoude stethoscoop
• Hoofdstuk 15: Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...
• Hoofdstuk 14: Welkom bij de club
• Hoofdstuk 13: De blijde intrede
• Hoofdstuk 12: Geknipt
• Hoofdstuk 11: Muiterij

Zet bij mooi weer drie jonge moeders buiten op een pleintje en binnen de kortste keren proberen ze mekaar te overtroeven met de hoogst interessante eigenaardigheden van hun nakomeling. De jongste van Maaike kan al heel mooi rechtop zitten. Maar hij heeft nog maar twee tanden [1] en is niet echt in boeken geïnteresseerd. De tweeling van Katrien die hun bordje altijd helemaal leegeten, tot de kruimeltjes toe. Ze drinken goed en houden zelf hun flesje vast. Op motorisch vlak scoren ze daarentegen minder goed. De twee dikkerds hebben niet de minste behoefte aan beweging. Qua snelheid en beweeglijkheid staat onze Steven dan weer heel hoog op de ranglijst. Vierklauwens maakt hij de oversteek van het woonkamertapijt. Bovendien hebben we hier te doen met een fijnproever in spe, vermits hij de zelfgemixte mengeling van worteltjes en lamsvlees duidelijk verkiest boven de kant-en-klare-potjes. "Maar kan hij zijn flesje nog altijd niet alleen vasthouden", komt Maaike tussen. Neen. Dat niet. Maar hij verdiept zich wel in de lectuur van "Het kleine muisje Piep", waarbij hij de pagina’s eigenhandig omslaat. En in het kaartspel "De Dieren Van De Boerderij", haalt hij er zo het hondje uit, dat hij met "woef-woef" begroet.

IJdele moeders zijn het die mekaar overtroeven met de prestaties van hun baby’s. Mijn kind, schoon kind. Akkoord! Maar moeders zouden toch wat meer rekening mogen houden met elkaars gevoelens. "Tot volgende keer, klein roskopje", zegt Maaike, terwijl ze Steven bij wijze van afscheid over de bol aait. Waar haalt ze dat in hemelsnaam vandaan? Steven is helemaal niet ros. Hij is hoogblond!