Ik mocht erbij zijn!

Bij mijn vriendin. Terwijl zij haar kindje thuis zal krijgen. Ik kan haast niet geloven dat ik de eerste zal zijn die dat kleine kindje zal zien.

De vroedvrouw raakte het kleintje voor het eerst. "Ik kan hem voelen.", zegt ze. "Ik voel het hoofdje."

Ik zie geen hoofdje. Enkel wat huid van het kleine kinderkopje. En ik kan enkel denken "Laat het goed gaan. Laat het alsjeblieft goed gaan."

Twee kleine dingen. Anders dan anders. Een thuisbevalling. En ik mag erbij zijn. Vroedvrouw, papa... en ik.

Het gebeurde om zeven uur ’s avonds dat het vruchtwater brak. In de auto. Op een landweggetje. Snel reed mijn vriendin naar huis. Maar de bevalling kwam niet. Het hoofdje zat nog vast in haar bekken.

Om tien uur ben ik bij haar. Ze ligt in bad, met weeen die elke minuut komen. Ik streel haar zachtjes over het hoofd, maar kan niets voor haar doen. Deze pijn moet ze alleen dragen.

Ik zag, ik voelde bijna, hoe er geen lucht in de kleine ruimte was bij elke wee. Ik kon haast niet meer ademen bij het zien van de pijn in dit vrouwenlichaam.

De baarmoeder die werkt, rust, slaapt en weer werkt tot een klein wonder geboren wordt.

Half twaalf. We zitten allemaal in de woonkamer. En we voelen - nu gaat het gebeuren.

Schemerlicht.

Mijn vriendin ziet me niet meer. De vroedvrouw zit rustig naast haar.

Ik niet. Ik kan alleen maar denken aan wat nu fout kan gaan. Aan de risico’s die elke vrouw draagt op dit ogenblik in haar leven.

Ik kan het niet nalaten in mijn GSM te knijpen. In mijn broekzak. Mezelf het gevoel geven dat ik de noodnummers bellen kan. Als dat nodig zou zijn.

Ik kan het niet nalaten te bedenken hoe gek mijn vriendin niet moet zijn om dit kindje thuis te krijgen. Bij schemerlicht. En lichte muziek. Voor de haard. Met een vroedvrouw. Haar man. En ik. Haar vriendin. En een champagnefles klaar in de koelkast.

Daar komt het hoofdje. Het hoofdje. We wachten op de volgende wee. Eindeloos lange seconden.

Ik bijt op mijn lippen. Laat alles goed gaan. Laat alsjeblieft alles goed gaan.

En dan is hij er. Het hoofdje. En dan het kleine lichaampje. Zonder bloed. Maar een beetje glibberig.

Kleine Jano. De wereld wacht op je. Ik wacht op je. Huil!

En daar komt het, een kleine helle schreeuw. Hij stopt. Bij mama op haar buik. Verbonden door een navelstreng. En sussende woorden van mama en papa. Stemmen, die al maanden vertrouwd zijn.

Papa knipt de navelstreng. En de vroedvrouw trekt. Tot de placenta volgt in een emmer.

We begraven de placenta later in de tuin. En zullen een boom plaatsen op dit bijzondere orgaan. Als dank. Voor negen maanden bescherming van kleine Jano.

De vroedvrouw onerzoekt mijn vriendin en ik hou een klein kereltje op mijn arm voor de haard in de woonkamer.

Papa met een champagnefles kort na middernacht en we voelen ons allemaal zo intens gelukkig.

Jano drinkt van de borst. Ik heb zoveel gelezen over hoe moeilijk dat kan zijn. Maar hier gaat alles zo goed. Geen moeilijkheden.

Hij wordt gemeten en gewogen. En het maakt voor ons niet uit hoe groot of klein hij is. Hij is er. Zo lief. Zo zacht. Met klein, zwakke ogen staart hij naar de kaarsen in de woonkamer.

Geen neonlichten in een witte zaal. Geen koude, ijzeren tafel. Geen bad.

Maar kleine, zachte kleertjes en mensen om hem heen die hem bijzonder vinden.

Thuis.

En ik begreep daar waarom men thuis bevallen wil. Met een ervaren vroedvrouw aan de zijde.

Ik weet dat ik de moed niet zelf zou gehad hebben. Maar ik weet ook dat Jano sterk zal worden. Met zo’n moedige mama om hem heen.

We geloofden allemaal dat dit goed zou gaan. We wilden dat zo graag geloven.

Ik rijd naar huis. Met een volle maan.