"Ik wil een positief verhaal vertellen", zegt ze. "Een verhaal waardoor ik aan anderen kan tonen dat vrouwen die leven met diabetis ook zwanger kunnen worden, dat ze ook een fantastische bevalling kunnen hebben. Zelf was ik steeds op zoek naar positieve verhalen over vrouwen die met diabetis toch zwanger werden en hun kindje in goed gezondheid op de wereld zetten, maar ik vond alleen maar horrorverhalen die me heel erg afschrikten. Ik wil nu een ander verhaal vertellen, een verhaal wat anderen kan aanmoedigen..."

Mijn naam is Marcia. Als 16-jarige vermagerde ik opeens drastisch. Ik woog nog amper 40kg op het ogenblik dat mijn moeder me meenam naar de huisarts. Ik vertelde hem dat ik echt wel at, maar dat ik ook ontzettende dorst had. Ik kon 6 literflessen water op een voormiddag uitdrinken. Ik voelde me ook voortdurend erg moe.

Na een urinestaal werd het duidelijk. Ik had type 1 diabetes, een erfelijke ziekte die overgaat via de vader. Mannen zijn drager. Nochthans vonden we in mijn familie geen sporen van iemand die diabetes heeft. De kans dat je dan diabetes krijgt is in België 1/1000. Dat was ik. Een uit de duizend. Type 1 diabetes is een ziekte waarbij je witte bloedlichaampjes je eilandjes van Langerhals vernielen om, tot op heden, een onbekende reden. Die eilandjes zitten in je alvleesklier en zorgen voor de aanmaak van het hormoon insuline. Je kan met type 1 diabetes leven, maar dan moet je wel je leven lang insuline inspuiten en op je voeding letten.

Als 16-jarige is het geen lachertje om op je voeding te moeten letten. Ik heb er de eerste jaren dan ook ontzettend mee geworsteld. Ook later, in mijn professionele carrière, heb ik heb ik geleerd dat mensen die niet goed weten wat de ziekte precies inhoudt niet altijd positief reageren.

Het feit dat ik diabeet ben beïnvloedt mijn leven van elke dag. Zo kon ik niet zomaar zwanger worden. Of beter, niet zomaar "veilig" zwanger worden. Ik moest dit eerst bespreken met een endocrinoloog. Daarna moest ik een insulinepompje laten plaatsen. Hierdoor worden je suikers beter geregeld dan wanneer je zelf moet spuiten. Je krijgt door dat pompje namelijk constant insuline toegediend. Ook het risico voor de baby op een zwaar geboortegewicht of mogelijke handicaps wordt verminderd. In augustus ben ik 3 dagen in het ziekenhuis geweest om het pompje te plaatsen en in november kreeg ik groen licht van de endocrinoloog. We mochten beginnen proberen. In december kreeg ik mijn regels nog en in januari was het al prijs.

Ik heb tijdens mijn zwangerschap geen van de typische zwangerschapskwaaltjes gehad. Geen misselijkheid, geen pijnlijke borsten,... Maar tijdens de eerste 12 weken van mijn zwangerschap had ik wel last van te lage suikerwaarden. Omdat de baby toen héél veel energie vroeg en veel van mijn energie gebruikte, zat ik zéér vaak te laag met mijn suikers. Dit ging soms zelfs gepaard met bewustzijnsverlies. Als je suikerwaarden te laag zijn heb je totaal geen controle meer over je lichaam en dat was mentaal vooral héél zwaar om mee te maken.

Tijdens mijn zwangerschap moest ik ook om de 14 dagen op controle bij de endocrinoloog en dat was best wel veel. Ik had het gevoel dat ik niet veel anders deed dan ziekenhuis in en ziekenhuis uit lopen.

Op 39 weken zwangerschap ben ik 8kg bijgekomen. Dat was een hele opluchting want afvallen als diabeet is niet gemakkelijk. Je moet er een pak meer voor doen dan mensen zonder diabetes. Doordat ik me zo strikt aan mijn dieet hield ben ik pas vanaf week 25 echt beginnen bijkomen.

Voor de rest had ik eigenlijk een fantastische zwangerschap. Ik had een zéér goede gyn die ook open met mij de mogelijkheden besprak. Normaal leiden ze diabeten in op 37 of 38 weken omdat er een zéér grote kans is dat de moederkoek verkalkt. Dan is het gevaar voor de baby natuurlijk te groot. Ik had met mijn gyn de afspraak gemaakt dat als er geen gevaar zou zijn voor moeder of kind dat ik dan mijn zwangerschap zo lang mogelijk zou uitdragen. Tijdens mijn zwangerschap heb ik me héél gedisciplineerd aan mijn dieet en mijn medicatie gehouden. Op mijn dagindeling kon je je klok gelijk zetten. De gyn besliste daarom dat ik tot 39 of zelfs 40 weken mocht uitdragen.

Ik heb uiteindelijk ook 5 maanden uitsluitend borstvoeding gegeven. Veel mensen raadden mij dit af als diabeet, maar ik was en ben er nog steeds van overtuigd dat borstvoeding het beste is voor mijn baby. Daarom heb ik dit toch gedaan. Tijdens de borstvoeding had ik veel minder medicatie nodig dan ervoor dus borstvoeding was ook voor mij en mijn lichaam een goede keuze. Ik heb 5 maanden volledig borstvoeding gegeven en dan tot 6 maanden nog enkel ’s morgens en ’s avonds. Ik kan aan elke diabeet borstvoeding aanraden.

Mijn zoontje is spontaan en op natuurlijke wijze gekomen. Veel diabeten bevallen met een keizersneden maar ik had met mijn gyn de afspraak dat als het natuurlijk kon ik natuurlijk wou bevallen. Mattias werd na de geboorte onmiddellijk meegenomen naar de neonatale. Ik had enorm veel schrik dat hij ook diabetes zou hebben. Als de moeder diabeet is, is de kans op overerven niet zo groot als wanneer de vader het heeft, maar toch ... De testen waren allemaal positief. Hij had geen diabetes van mij overgeërfd. Dat was een pak van mijn hart. Als hij het wel gehad zou hebben zou ik me toch altijd schuldig hebben gevoeld.

Mattias woog 2750 gr. De dokter feliciteerde me omdat ik mijn suikerwaarden zo goed onder controle gehouden heb, en daardoor ook Mattias een gecontroleerd gewicht had. Ik voelde me zo trots.

• Andere artikels:
• Gelukkige Moederdag!
• Mag je baby tutteren als je borstvoeding wil geven?
• De leukste tutter poetst de tanden!
• Reserveren voor kinderopvang terwijl je nog niet zwanger bent
• Kinderopvang is goed voor je kind
• Hoe seks leuk kan blijven als je zwanger probeert te worden...
• Grotere cup nodig? Masseren maar!
• Meditatie: gun jezelf 5 minuten rust
• Amerikaanse vruchtbaarheidsklinieken promoten yoga
• Yoga met een dikke buik